ارتش در دوره ی افشاریه

نادر تغییرات مهمی در شکل ارتش به وجود آورد، ارتش ایران در این دوره شامل:
پیاده نظام، سوار نظام، توپخانه و نیروی دریایی بود.
(1( پیاده نظام. پیاده نظام، از دو گروه تشکیل می شد، یکی گروهی که تفنگ های فتیله ای حمل می کردند - که در حقیقت سلاح سازمانی شان بود - و به آنان، سنگین اسلحه یا جزایرچی می گفتند و گروه دیگر را سب اسلحه می گفتند که اکثرشان به تیر و کمان و نیزه مجهز بودند معمولا لباس نیم تنه ی آبی رنگ در بر می کردند و کلاهی از پوست سیاه با ترکش ماهوت قرمز بر سر می گذاشتند پیادگان معمولا از میان نجبا و خانواده های محترم انتخاب می شدند.
ویلم فلور، در کتاب حکومت نادرشاه می نویسد:
نادر دستور داد که برای نگهبانان 5000 کلاه خاکستری، از همه گونه پارچه به دوزند و گرداگرد و جلوی آن ها را با کلمات زیر گلدوزی نمایند: 1000 کلاه، با کلمات یا الله، 1000 کلاه با کلمات یا رحیم، هزار کلاه با کلمات یا رحمان، 1000 کلاه با کلمات یا کریم و هزار کلاه با کلمات یا سبحان
(2) توپخانه. توپخانه ایران را، توپ های بزرگ و توپ های سبک و کوچک و زنبورک تشکیل می داد. توپچیان و مهندسین توپخانه، از میان ملل مختلف برگزیده می شدند.
علاوه بر این سه بخش، افراد دیگری در ارتش نادرشاه خدمت یم کردند که وظایف حفاظت و حراست اردو و اموال لشکر، اعلام فرامین شاه به سپاه و حفظ نظم لشکر و کشیک خانه ی شبانه را به عهده داشتند. گارد مخصوص نادرشاه جزو سوار نظام و از ایلات افشار، جلایر، قاجار و طوائف شاهسون انتخاب می شدند
(4) نیروی دریایی: در زمینه نیروی دریایی، پادری پازن می نویسد:
نادرشاه را آوازه ی بحریه اروپاییان، به گوش رسیده بود، پس بی درنگ اراده نمودند که در بحریه یکی در خلیج فارس و دیگری در بحر خزر ایجاد نمایند؛ ولی چون در جنوب، چوب کمیاب بود و در شمال فراوان، لذا در شمال در ناحیه ی بحر خزر، نتیجه بهتری بخشید. چند کشتی بر آب انداخته شد و ساختمان سه کشتی دیگر آغاز شده بود که پادشاه بمرد.
تا زمانیکه نیروهای دولتی، بر دریای مازندران و خلیج فارس تسلط نداشتند، اقوام اطراف این دریاها از نادر اطاعت نمی کردند و استقرار امنیت و کنترل تجارت، امکان پذیر نبود.
تا سال 155 ه.ق که عملیات کشتی سازی به پایان رسید، ناوگان ایران تقریبا برای چهل فروند کشتی بزرگ و کوچک بود